Gedenken Gedenken
Als kerk gedenken wij de mensen van voorbij. Gemeenteleden die met ons geleefd hebben.
Die in ons midden waren – hetzij als actief kerkganger, hetzij aan de rand.
Allen zijn zij kinderen van God, zowel in leven als in de dood.
 
In ons kerkgebouw hebben wij een gedachtenishoek, waar hun namen staan geschreven, ieder op een wit steentje.
Op de voleindingszondag in november worden de families uitgenodigd om het steentje van hun dierbare gestorvene in ontvangst te nemen.
 
Hiermee proberen wij vorm te geven aan de Bijbeltekst “Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt.” (Openbaring 2, 17b)


 


In de gedachtenisdienst op 24 november 2019 gedenken wij:
  
Gerrit Teunis Struik
Op 13 januari is overleden in de leeftijd van 83 jaar.


Gerrit en zijn vrouw Gré zijn vanuit Wieringerwerf hier komen wonen toen Gerrit al ernstig ziek was. Daardoor was het heel lastig om onze kerkdiensten bij te wonen en luisterden ze thuis naar kerkdiensten.
In Wieringerwerf heeft hij samen met een collega een landbouwwerktuig, de hakenfrees ontwikkeld, later uitgebreid tot aanaardmachine voor o.a. aardappelen.
Hij kreeg een akelig ongeluk met zijn voet in de hakenfrees en heeft jarenlang daarvoor operaties moeten ondergaan, maar hij bleef onder alle omstandigheden optimistisch.
Hij was een positieve, optimistische en blije man.
In 2000 kreeg hij slokdarmkanker. Een lange en moeilijke weg om te gaan, maar tegen alle verwachtingen in is hij hierdoor gekomen.
Hij is altijd actief geweest in de kerk in Wieringerwerf in allerlei commissie en in de diaconie. Jarenlang was hij organist in Slootdorp.
Zijn vrouw en hij kregen drie kinderen, waarvan de jongste, hun zoon op 52-jarige leeftijd is overleden in december. Toen dat voorbij was leek het ook voor hem genoeg. Na een moeilijke laatste periode is hij in het ziekenhuis in Hoorn te midden van zijn gezin overleden.
Op de kaart staat : Met een dankbaar gevoel dat zijn lijden nu voorbij is hebben wij afscheid genomen van mijn lieve man, onze vader, schoonvader, opa en overopa.
Op vrijdag 18 januari is Gerrit in besloten kring gecremeerd.
Ter nagedachtenis is gezongen: De Heer is mijn Herder. Lied 23b vers 1 en 5.


Wijtze Mulder
geboren 1955, overleden 2018
 
Dat wij zo net voor de kerst afscheid moesten nemen van Wijtze, hadden wij geen van allen gedacht of gehoopt. We hebben gebeden, schietgebedjes en smeekbeden en Wijtze zijn eigen positiviteit was altijd zo aanstekelijk! Vooral dat laatste zal Henny zeer gaan missen.
In een volle Bonifaciuskerk namen wij op 24 december afscheid. Ja, vrolijke kerstliederen hebben we daar ook gezongen. Want dat paste bij Wijtze. Gewoon doorgaan, wat er ook gebeurt. Misschien is dat ook de kracht van het geloof. Hoop houden. Dochters Hanneke, Dieneke en Margreet hebben hun lieve ‘heit’ op weergaloze wijze herdacht. Ook twee zwagers, van de Mulder-kant en van de Van der Honing-kant, deden een duit in het zakje. Het zegt veel over welke plek Wijtze in beide families innam.
Wijtze was niet bang en durfde wel wat aan. Zo verhuisde hij met zijn hele boerenbedrijf tweemaal. Eerst binnen Fryslân, daarna naar de Wieringermeerpolder. Aldaar werden Wijtze en Henny heel betrokken en actieve leden in de kerkgemeenschap. Allebei hebben zij in de kerkenraad gezeten en altijd stond Wijtze ook klaar voor hand- en spandiensten. Hij kon niet goed tegen onrechtvaardig gedrag. Dat leverde weleens spanning op en slapeloze nachten. Kerkenwerk is nu eenmaal mensenwerk.
Voor de beide kleinkinderen een grapjes-pake en voor de dochters een hulp en ondersteuning in iedere stap die ze in hun leven zetten. Vooral wilde hij een open deur zijn voor iedereen die op zijn pad kwam. Als gemeente hebben we dat ervaren op de startzondag in 2014 op de boerderij. Alles kon!
Wijtze en Henny vulden elkaar goed aan. Ook de laatste anderhalf jaar, toen de diagnose longkanker een feit was. Natuurlijk reageerden zij daar heel verschillend op, verschillend als zij zijn. De een relativerend en de ander wat ernstiger. Maar dat verschil vulde elkaar zo goed aan. Want ‘in Wâldpyk krijst der net sámar ûnder’, was Wijtze zijn lijfspreuk. Het heeft niet zo mogen zijn. Tot ieders verdriet.
Dat hij nu in de nabijheid is van de Allerhoogste, zijn Schepper. Voor Henny bidden wij om troost en nabijheid van allen die haar lief zijn.

 
 
 
 
 
 
terug