Gedenken Gedenken
Als kerk gedenken wij de mensen van voorbij. Gemeenteleden die met ons geleefd hebben.
Die in ons midden waren – hetzij als actief kerkganger, hetzij aan de rand.
Allen zijn zij kinderen van God, zowel in leven als in de dood.
 
In ons kerkgebouw hebben wij een gedachtenishoek, waar hun namen staan geschreven, ieder op een wit steentje.
Op de voleindingszondag in november worden de families uitgenodigd om het steentje van hun dierbare gestorvene in ontvangst te nemen.
 
Hiermee proberen wij vorm te geven aan de Bijbeltekst “Wie overwint zal ik van het verborgen manna geven, en ook een wit steentje waarop een nieuwe naam staat die niemand kent, behalve degene die het ontvangt.” (Openbaring 2, 17b)


 


In de gedachtenisdienst op 24 november 2019 gedenken wij:
  
Hilde Nieuwenhuys-Bergsma
Op 17 juli 2019 overleden in de leeftijd van 90 jaar


Op woensdag 17 juli 2019 overleed Hilde Nieuwenhuys-Bergsma, in alle rust, op haar kamer in de Watermolen in Abbekerk. Er werd bij haar gewaakt. Eerder had dochter Barbara haar moeder beloofd bij haar te blijven op het eind en zij kon die belofte waarmaken. Het was goed zo.

Hilde werd als Hiltsje geboren, op 27 april 1929 in Nijkerk; zij was de tweede van negen kinderen.          
Al snel verhuisde het gezin naar Wartena, naar het vertrouwde Friese land. Zij gingen naar Gereformeerde kerk. Hilde heeft het geloof meegenomen in haar leven, niet strak en strikt, maar vrijer.
Het was in die tijd wel wat lastig, dat de man waarmee zij wilde trouwen, Jan Quik, Hervormd was. Liever zag men iemand uit de eigen kerk. Maar voor hen won de liefde. Zij trokken naar Canada, Ontario. Daar beleefden zoon Onno en dochter Barbara hun eerste jaren.
Onverwacht sterft vader Jan. Hilde besluit terug te gaan naar Nederland. Zij brengt de kinderen naar pake en beppe in Friesland, regelt alles in Canada, komt terug en gaat aan het werk. En weer gebeurt het onvoorstelbare. Onno krijgt een ongeluk en sterft, 10 jaar oud. Hilde moet door en gaat door, alleen met Barbara. Er groeit een sterke verbondenheid tussen moeder en dochter. In 1969 komen zij, nu met Hilde’s tweede man, Carl Nieuwenhuys, in Oostwoud wonen. Hij overlijdt in 1988. En weer gaat Hilde door.
‘Na alles wat ik heb meegemaakt…’ kon ze zeggen, ‘dat ik de kracht heb gekregen om verder te leven… Ik voel me een gezegend mens.’

Zij was voor Barbara de waardevolle mama met malle invallen. Voor schoonzoon Adri was zij een lieve begripvolle schoonmoeder. Zij was een avontuurlijke speelse oma voor Daniëlle en Richard; en ook een lieve oma voor Richard, de pleegzoon van Barbara een Adri, en voor Wouter, die het hart van Daniëlle won. Voor Joris werd zij oerbeppe; bij haar op schoot tovert hij een prachtige glimlach op haar gezicht. Zij blijft in dit alles waardevol.

De laatste jaren waren niet gemakkelijk. Soms had Hilde goede dagen, vaker was zij boos en verward. De dementie woedde. Niet meer in de auto. Niets meer doen met de post. Niet meer weten waar je de boodschappen laat. Niet meer naar de kerk. Niet onthouden dat het gas aan is. Niet willen luisteren als je dochter zegt dat het zo niet kan. Niet meer een lach, maar boosheid. Niet snappen waarom dit gebeurt. Niet accepteren. Niet meer kracht, maar onmacht.

Aan een lang en kleurrijk leven is een einde gekomen. Met deze zin werd het overlijden van Hiltsje aangekondigd. Het tekent een stuk van haar positieve levenshouding; dat ze kon zeggen: ‘Alles heeft twee kanten.’ Je kunt heel veel moeten meemaken, toch krijg je de kracht om verder te gaan. Het voelde als zegen. En nu: lang en kleurrijk kan het leven zijn, eens komt er een einde aan.
Op 23 juli hebben we in de Bonifaciuskerk van Hilde Nieuwenhuys afscheid genomen. Met muziek, die bij haar en de familie paste. Met alle kleuren, die haar lief waren, in de bloemen, in de lapjesdeken, in het leven. Met een bijbeltekst, die haar al lang vergezelde: In het huis van mijn Vader zijn vele woningen… Johannes 14: 1-2a
Hoe ongelooflijk dementie geest en lichaam ook door elkaar gooit, daarna kom je goed thuis. In één van die vele woningen, die Jezus beloofd en die God voor je open zet. Dat mag onze hoop en vertrouwen zijn: Hilde is thuis bij God. En ze lacht. In alle kleuren.



Gerrit Teunis Struik
Op 13 januari overleden in de leeftijd van 83 jaar.


Gerrit en zijn vrouw Gré zijn vanuit Wieringerwerf hier komen wonen toen Gerrit al ernstig ziek was. Daardoor was het heel lastig om onze kerkdiensten bij te wonen en luisterden ze thuis naar kerkdiensten.
In Wieringerwerf heeft hij samen met een collega een landbouwwerktuig, de hakenfrees ontwikkeld, later uitgebreid tot aanaardmachine voor o.a. aardappelen.
Hij kreeg een akelig ongeluk met zijn voet in de hakenfrees en heeft jarenlang daarvoor operaties moeten ondergaan, maar hij bleef onder alle omstandigheden optimistisch.
Hij was een positieve, optimistische en blije man.
In 2000 kreeg hij slokdarmkanker. Een lange en moeilijke weg om te gaan, maar tegen alle verwachtingen in is hij hierdoor gekomen.
Hij is altijd actief geweest in de kerk in Wieringerwerf in allerlei commissie en in de diaconie. Jarenlang was hij organist in Slootdorp.
Zijn vrouw en hij kregen drie kinderen, waarvan de jongste, hun zoon op 52-jarige leeftijd is overleden in december. Toen dat voorbij was leek het ook voor hem genoeg. Na een moeilijke laatste periode is hij in het ziekenhuis in Hoorn te midden van zijn gezin overleden.
Op de kaart staat : Met een dankbaar gevoel dat zijn lijden nu voorbij is hebben wij afscheid genomen van mijn lieve man, onze vader, schoonvader, opa en overopa.
Op vrijdag 18 januari is Gerrit in besloten kring gecremeerd.
Ter nagedachtenis is gezongen: De Heer is mijn Herder. Lied 23b vers 1 en 5.


Wijtze Mulder
geboren 1955, overleden 2018
 
Dat wij zo net voor de kerst afscheid moesten nemen van Wijtze, hadden wij geen van allen gedacht of gehoopt. We hebben gebeden, schietgebedjes en smeekbeden en Wijtze zijn eigen positiviteit was altijd zo aanstekelijk! Vooral dat laatste zal Henny zeer gaan missen.
In een volle Bonifaciuskerk namen wij op 24 december afscheid. Ja, vrolijke kerstliederen hebben we daar ook gezongen. Want dat paste bij Wijtze. Gewoon doorgaan, wat er ook gebeurt. Misschien is dat ook de kracht van het geloof. Hoop houden. Dochters Hanneke, Dieneke en Margreet hebben hun lieve ‘heit’ op weergaloze wijze herdacht. Ook twee zwagers, van de Mulder-kant en van de Van der Honing-kant, deden een duit in het zakje. Het zegt veel over welke plek Wijtze in beide families innam.
Wijtze was niet bang en durfde wel wat aan. Zo verhuisde hij met zijn hele boerenbedrijf tweemaal. Eerst binnen Fryslân, daarna naar de Wieringermeerpolder. Aldaar werden Wijtze en Henny heel betrokken en actieve leden in de kerkgemeenschap. Allebei hebben zij in de kerkenraad gezeten en altijd stond Wijtze ook klaar voor hand- en spandiensten. Hij kon niet goed tegen onrechtvaardig gedrag. Dat leverde weleens spanning op en slapeloze nachten. Kerkenwerk is nu eenmaal mensenwerk.
Voor de beide kleinkinderen een grapjes-pake en voor de dochters een hulp en ondersteuning in iedere stap die ze in hun leven zetten. Vooral wilde hij een open deur zijn voor iedereen die op zijn pad kwam. Als gemeente hebben we dat ervaren op de startzondag in 2014 op de boerderij. Alles kon!
Wijtze en Henny vulden elkaar goed aan. Ook de laatste anderhalf jaar, toen de diagnose longkanker een feit was. Natuurlijk reageerden zij daar heel verschillend op, verschillend als zij zijn. De een relativerend en de ander wat ernstiger. Maar dat verschil vulde elkaar zo goed aan. Want ‘in Wâldpyk krijst der net sámar ûnder’, was Wijtze zijn lijfspreuk. Het heeft niet zo mogen zijn. Tot ieders verdriet.
Dat hij nu in de nabijheid is van de Allerhoogste, zijn Schepper. Voor Henny bidden wij om troost en nabijheid van allen die haar lief zijn.

 
 
 
 
 
 
terug